บทที่ 426 ฤดูใบไม้ร่วงของนักเก็บขยะ

# บทที่ 419 ฤดูใบไม้ร่วงของนักเก็บขยะ

สิบกว่านาทีต่อมา เขาลากซากหมาป่ายักษ์สามตัวกลับมาที่ตึก

การหาเนื้อเป็นก้าวแรกในการแก้ปัญหาเรื่องอาหาร

ก้าวที่สองคือการก่อไฟปรุงสุก

แม้ว่าด้วยความสามารถในการย่อยของเขาในตอนนี้ ต่อให้ต้องกินเลือดกินเนื้อดิบๆ ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่ความเคยชินส่วนตัวนั้นเปลี่ยนกันไม่ได้ในชั่วข้ามคืน อีกทั้งอาหารที่ปรุงสุกแล้วยังย่อยง่ายกว่า

เฉินเฟิงกระโดดโลดเต้นไปทั่วตึกอยู่นาน จนได้ของที่พอจะนำมาเป็นเชื้อเพลิงได้ เช่น เครื่องนอนและเสื้อผ้าที่ไม่ได้ถูกเก็บรักษาไว้อย่างมิดชิด

ของพวกนี้กรอบหมดแล้ว จึงทำได้เพียงนำมาเป็นฟืน

เขายังใช้ท่อนเหล็กมาทำเป็นเตาย่าง และนำมีดผลไม้ที่เก็บได้มาลับจนคมพอที่จะใช้งานได้

โชคของเขายังดีที่พบห้องครัวในตึกนี้

แถมยังพบเกลือแกงที่ปิดผนึกไว้อย่างดีอีกหนึ่งขวด