บทที่ 424 ผู้เดินทางผู้โดดเดี่ยวในห้วงเวลา

บทที่ 417: ผู้เดินทางผู้โดดเดี่ยวในห้วงเวลา

เมื่อทอดสายตามองออกไป สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

บนทุ่งหญ้ามีต้นไม้เขียวขจีขึ้นแซมเป็นระยะ สลับกับพุ่มไม้หนาทึบ และมีแอ่งน้ำน้อยใหญ่กระจายตัวอยู่ราวกับหมากที่วางระเกะระกะบนกระดาน

แสงแดดในยามเช้าสาดส่องผ่านท้องฟ้าสีครามและหมู่เมฆ ลงมากระทบผิวน้ำในแอ่งเหล่านั้นจนเกิดประกายระยิบระยับ ฝูงปลาแหวกว่ายกระโดดขึ้นเหนือน้ำจนเกิดเสียงดังจ๋อมแจ๋ม

ไกลออกไปตรงเส้นขอบฟ้าของทุ่งหญ้า เห็นฝูงม้ากำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์

ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องก็ดังขึ้น! เสือโคร่งตัวมหึมากระโจนออกมาจากหลุมยุบใกล้กับฝูงม้า

เสือตัวนั้นมีใบหน้ากว้างและท้องที่ป่องนูน ดูคล้ายกับแม่เสือที่กำลังตั้งท้อง

ฝูงม้าแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน

กีบเท้ากระทืบลงบนพื้นจนเศษหญ้ากระจัดกระจาย

แม้จะอุ้มท้องอยู่ แต่เสือโคร่งที่มีความยาวลำตัวไม่ต่ำกว่าเจ็ดเมตรตัวนี้กลับไม่ได้รับผลกระทบต่อความคล่องตัวแม้แต่น้อย มันพุ่งตัวด้วยความเร็วสูง เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ไล่ตามม้าตัวที่กำยำที่สุดได้ทัน