บทที่ 422 ฉันล้มเหลวแล้วงั้นหรือ

บทที่ 415: ฉันล้มเหลวแล้วงั้นหรือ?

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เฉินเฟิงอาศัยแสงจันทร์ทอดสายตามองคนรักที่นอนหลับใหลอยู่ข้างกาย

สมองของเขาว่างเปล่า ความคิดนับพันสายพรั่งพรูราวกับคลื่นกระทบฝั่ง

ความทรงจำค่อยๆ ไหลย้อนกลับมาโดยที่เขาไม่อาจควบคุม

นับตั้งแต่พบกันครั้งแรก จากความเข้าใจผิดและความระแวง กลายเป็นความผูกพันที่ต้องพึ่งพาอาศัย จากนั้นจึงเริ่มชื่นชมกันและกัน จนกระทั่งเฉินเฟิงรู้สึกละอายใจในตัวเอง แต่จงเล่ยกลับยิ่งรักเขามากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงวันที่เฉินเฟิงตัดสินใจเปิดเผยความจริงทั้งหมด เดิมทีตั้งใจจะบอกลา แต่กลับยิ่งถลำลึก... เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ก่อนจะกลืนกินความรู้สึกของเขาจนหมดสิ้น

แม้ทุกวันนี้ทั้งสองจะคุ้นเคยกันจนแทบจะรู้ใจกันทุกอย่าง แต่ในหัวของเฉินเฟิงยังคงจดจำความรู้สึกตื่นตะลึงที่ไม่อาจบรรยายได้ในตอนที่เขาจำจงเล่ยได้เป็นครั้งแรก และพบว่าเธอคือ “เบโธเฟนแห่งอนาคตในอีกหนึ่งพันปีข้างหน้า” ได้อย่างแม่นยำ

ในตอนนั้น เฉินเฟิงไม่กล้าหวังอะไรมาก เพียงแค่คิดว่าหากได้เป็นแค่เพื่อนธรรมดา ได้พูดคุยกันสักสองสามคำก็คงพอใจแล้ว

เขาจะไปคาดคิดได้อย่างไรว่า ในเวลาเพียงเก้าเดือน เขาจะได้ใช้ชีวิตผ่านเก้าชาติภพ ได้เห็นความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน จนตัวเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน และในที่สุดวันนี้ เขาก็ได้ครอบครอง “เบโธเฟนหญิง” ที่เก่งกาจยิ่งกว่าเดิม

แม้ทุกอย่างจะเป็นความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว แต่เขากลับยังรู้สึกราวกับว่ามันเป็นเพียงความฝันที่ห่างไกลจนไม่กล้าเชื่อ