บทที่ 421 เพื่อการสืบพันธุ์ ไม่ใช่เรื่องน่าอาย

บทที่ 414 เพื่อการสืบพันธุ์ ไม่ใช่เรื่องน่าอาย

“เฉินเฟิง?”

จงเล่ยตะโกนเรียกจากชั้นล่าง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

โถงวิลล่าอันกว้างขวางเงียบสงัดจนได้ยินเสียงสะท้อนของตัวเอง

“หายไปไหนนะ?”

จงเล่ยพึมพำพลางเดินขึ้นชั้นบน และพบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตั้งอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนใหญ่พอดี

เธอรู้ดีว่านี่คือกระเป๋าของเฉินเฟิง

วันนี้เฉินเฟิงเพิ่งกลับมาที่ลั่วเฉิง โดยอ้างว่าพาโอวอ้วนมาทำความคุ้นเคยกับธุรกิจของบริษัทสาขาในอเมริกาเหนือ

แต่จงเล่ยรู้ดีว่าวันนี้คือวันที่จะต้องเดินทางข้ามเวลา ดังนั้นเธอจึงคิดว่าจริงๆ แล้วทุกครั้งก่อนที่เขาจะไป เขาก็แค่อยากอยู่ใกล้เธอให้มากที่สุด เพียงแต่ปากแข็งไม่ยอมรับออกมาเท่านั้น

ปากไม่ตรงกับใจ... ถือเป็นคุณสมบัติมาตรฐานของชายที่ประสบความสำเร็จเลยล่ะ