บทที่ 420 ทางตันทางตรรกะ

บทที่ 413: ทางตันทางตรรกะ

“ไม่ใช่ว่าเธอไร้ความสามารถหรอกนะ เพียงแต่คนอื่นๆ ในกลุ่มนั้นเก่งเกินไปต่างหาก ส่วนเธอก็เป็นพวกชอบชื่อเสียงและชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น นั่นคือข้อดีของเธอ แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นจุดตายของเธอด้วย”

โอวอ้วนยอมรับ “ก็จริงครับ”

“แต่จะโทษเธอฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ คงเป็นเพราะเธอโตมาภายใต้เงาของพ่อมาตลอด มันเลยทำให้เธออยากพิสูจน์ตัวเองมากเป็นพิเศษ ใช่ไหมล่ะ?”

“ใช่ครับ ตั้งแต่จำความได้ ผมก็ถูกแปะป้ายว่าเป็น ‘ลูกชายของโอว กั๋วหัว’ มาตลอด ตอนอนุบาล ไม่ว่าผมจะยกมือตอบคำถามได้ดีแค่ไหน ครูทำได้แค่ตบไหล่ผมแล้วบอกว่า ‘สมกับเป็นลูกท่านประธานโอวจริงๆ’ พอประถม... มัธยม... จนกระทั่งผมไปเรียนต่อต่างประเทศ ผมจงใจไม่ควบคุมน้ำหนัก ปล่อยให้ตัวเองอ้วนฉุ เพราะไม่อยากให้ใครมาพร่ำชมว่าลูกชายท่านประธานโอวเก่งอย่างนั้นอย่างนี้ แต่พวกที่รายล้อมผมในสภานักเรียนก็ยังไม่วายพูดว่า ‘คุณโอวน้อยอ้วนจ้ำม่ำน่ารักดีนะ ยิ่งอ้วนยิ่งดูมีบารมีเหมือนท่านประธานโอว’ ผม... ผมโคตรจะขยะแขยงเลย!”

ประโยคท้ายๆ เขาพูดด้วยความเคียดแค้น

เฉินเฟิงนั่งฟังด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงด่าโอว จวิ้นหล่าง ว่าดัดจริตไปแล้ว

แต่ตอนนี้เขาไม่ด่า