บทที่ 419 th

ราคาที่ต้องจ่ายของความทะเยอทะยาน

โอวอ้วนกินเพียงสลัดผักผลไม้เป็นมื้อเย็นในคืนนี้

เขาอ้างว่าการลดน้ำหนักต้องเริ่มจากการควบคุมอาหาร

จากนั้นเขาก็นั่งหงุดหงิดอยู่บนโซฟาด้วยท้องที่ว่างเปล่าจนถึงหนึ่งทุ่ม ปากก็พร่ำบ่นคำปลุกใจตัวเองอย่าง “หิวจัง”, “ไม่ไหวแล้ว”, “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น”

ซ่งซืออวี่เตือนให้เขาค่อยเป็นค่อยไป แต่เขากลับไม่ยอมฟัง

เขายังบอกซ่งซืออวี่ว่าจะไปออกกำลังกาย แล้วเดินลงไปที่ห้องฟิตเนส

ซ่งซืออวี่จนปัญญา จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลยและกลับไปหมกมุ่นกับการวิจัยอัลกอริทึมการเขียนโปรแกรมควอนตัมของเฉินเฟิงในห้องหนังสือต่อ

เวลาสองทุ่มห้าสิบแปดนาที ซ่งซืออวี่เห็นว่าโอวอ้วนยังไม่ขึ้นมาอาบน้ำ จึงเกิดความสงสัย

ปกติแล้วเวลาวิ่ง โอวอ้วนจะทนได้ไม่เกินสิบนาที จากนั้นก็จะโอดครวญและเลิกราไปเอง

ครั้งนี้ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้วกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ มันแปลกเกินไปแล้ว