บทที่ 393 จู่ๆ ก็อยากจะปล่อยจอยเป็นปลาเค็ม

# ผมไม่ได้อยากเป็นผู้กอบกู้โลกสักหน่อย ตอนที่ 388: จู่ๆ ก็อยากจะปล่อยจอยเป็นปลาเค็ม

26 พฤษภาคม 2020 เวลาสิบโมงเช้า ณ ฮั่นโจว

เฉินเฟิงลืมตาขึ้น ร่างกายยังคงรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วราวกับกระดูกจะแตกละเอียด

เขานอนนิ่งรออยู่ประมาณสิบกว่านาที ความเจ็บปวดรุนแรงจึงค่อยๆ จางหายไป

เขาลองขยับนิ้วดู ไม่เลว ขยับได้ปกติ

เขาเริ่มรับรู้ถึงสภาพแวดล้อมภายนอก จากนั้นจึงกวาดสายตามองดูสภาพภายในห้อง

ห้องอพาร์ตเมนต์ที่คุ้นเคย ผ้าม่านที่คุ้นเคย ผ้าปูที่นอนและกลิ่นอายที่คุ้นเคย

เข็มวินาทีบนนาฬิกาแขวนผนังที่คุ้นตายังคงเดิน "ติ๊ก... ติ๊ก..." อย่างสม่ำเสมอ

แสงแดดนอกหน้าต่างดูสว่างไสวกว่ายามที่เขาเพิ่งตื่นนอนในวันปกติ

เฉินเฟิงคิดว่านี่คงเป็นเพราะอารมณ์ดีจนเกิดภาพหลอนไปเอง มองอะไรก็ดูสดใสไปหมด