บทที่ 391 ความโดดเดี่ยวที่ไร้ผล

บทที่ 386: ความโดดเดี่ยวที่ไร้ผล

นับตั้งแต่สงครามเริ่มต้นขึ้นจนถึงวินาทีนี้

เฉินเฟิงเฝ้ามองสหายร่วมรบของเขาตายไปคนแล้วคนเล่า ตายไปเรื่อยๆ อย่างไม่หยุดหย่อน

เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาความเยือกเย็นเอาไว้

เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ตัวเลขสรุปชะตากรรมของสหายเหล่านั้น

เพราะเขารู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ที่จะโศกเศร้า และไม่มีเวลาให้จมดิ่งอยู่กับความทุกข์ระทม

เขาต้องใช้จิตใจที่เย็นชาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ซึ่งเขาก็ทำได้สำเร็จในระดับหนึ่ง

ทว่ามันยากเหลือเกิน ทุกครั้งที่เห็นตัวเลขที่ไร้ความรู้สึกเหล่านั้น ในหัวของเขากลับอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงชื่อและใบหน้าที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตัวเลขเหล่านั้น

แม้เขาจะสามารถพุ่งทะยานไปข้างหน้าได้อย่างไม่เกรงกลัว แต่ท้ายที่สุดแล้ว คนเหล่านั้นล้วนเป็นคนที่เขาคุ้นเคยทั้งสิ้น

เมื่อได้ยินเพลง "ไม่โดดเดี่ยวตลอดกาล" (Never Walk Alone) เขายังคงนึกถึงป้ายหลุมศพของจงเล่ย หลูเวย และคนอื่นๆ รวมถึงนึกถึงตัวเขาเองที่ต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในห้วงอวกาศเพราะหา "ยานวอยเอจเจอร์ 2" ไม่พบ