บทที่ 302 ไม่เคยเดินเดียวดาย

บทที่ 299: ไม่เคยเดินเดียวดาย

เฉินเฟิงเผยรอยยิ้มบางๆ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจกับสีหน้าตกตะลึงจนพูดไม่ออกของทุกคน

เขาชิงลงมือก่อนเพื่อสร้างความได้เปรียบ โดยตั้งใจจะอธิบายที่มาของพลังการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวของตน ก่อนจะเข้าสู่ประเด็นหลัก

ทันใดนั้น โอวอ้วนก็พรวดพราดลุกขึ้นยืน แล้วคุกเข่าลงกับพื้นดัง "ตุ้บ!"

"อาจารย์! โปรดรับการคารวะจากศิษย์ด้วย! ช่วยถ่ายทอดวิชาให้ศิษย์สักกระบวนท่าสองกระบวนท่า เอาไว้ป้องกันตัวเวลาท่องยุทธภพด้วยเถิด!"

โครม!

เจ้าหมอนี่โขกหัวลงกับพื้นจริงๆ

เฉินเฟิงเบิกตากว้าง

นี่เขาดูนิยายกำลังภายในมากไปจนคิดว่าฉันเป็นผู้สืบทอดสำนักลึกลับที่ฝึกวิชาลมปราณอะไรนั่นหรือเปล่า?

และก็เป็นไปตามคาด