บทที่ 296 th

ตอนเป็นเด็ก เฉินเฟิงเคยจินตนาการอยู่หลายครั้ง

ว่าจู่ๆ วันหนึ่ง พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดจะมาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องเรียน และเรียกชื่อของเขา

ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็จะได้ไปจากบ้านที่แสนทรมานหลังนี้ และกลับไปยังที่ที่เขาควรจะอยู่เสียที

ทว่าวันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เขาก็ค่อยๆ ละทิ้งความหวังอันริบหรี่นั้นไป เริ่มกลายเป็นคนด้านชา ไม่เพ้อฝันอีกต่อไป และคิดเพียงว่าจะต้องใช้ความพยายามของตัวเองเพื่อหลุดพ้นจากความยากลำบากนี้ให้ได้

เขาไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองรู้สึกอย่างไรกับพ่อแม่บังเกิดเกล้ากันแน่

ซาบซึ้งใจที่พวกเขาให้กำเนิดชีวิตนี้มาอย่างนั้นหรือ?

มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น

แต่ในเมื่อให้กำเนิดมาแล้ว ทำไมถึงไม่ดูแลเขาให้ดี ปล่อยให้เขาต้องไปปรากฏตัวอยู่ในบ้านของคนแปลกหน้าอย่างโดดเดี่ยว กลายเป็นลูกชายที่คนแปลกหน้ายอมเสียเงินซื้อมา ตั้งแต่จำความได้ ยามที่นึกถึงคำว่าพ่อแม่ เขากลับไม่เคยสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น แม้จะรู้ว่าไม่ควร แต่ในใจลึกๆ ของเฉินเฟิงก็ยังคงมีความเคียดแค้นต่อพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดอยู่ดี

เขาแค้นที่ในเมื่อพวกเขาไม่สามารถเลี้ยงดูเขาให้เติบโตมาอย่างดีได้ แล้วจะให้เขาเกิดมาทำไม