บทที่ 297 การจากลาอันปลอดโปร่ง

บทที่ 294 การจากลาอันปลอดโปร่ง

สีหน้าของชายชราในรูปถ่ายไม่กี่ใบนี้มีการเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

มีรูปหนึ่งที่ผู้เฒ่าทั้งสองยิ้มแย้มอย่างมีความสุขมาก

และยังมีอีกรูปหนึ่งที่ดวงตาของทั้งคู่มีหยาดน้ำตาคลอเบ้า ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับกล้องกลับพยายามฝืนเค้นรอยยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ออกมาตามความเคยชิน

เฉินเฟิงวางรูปถ่ายลง ในสมองพลันนึกถึงคำอธิบายสถานการณ์ที่มีเพียงไม่กี่บรรทัดนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

*วันที่ 15 กันยายน ปี 1998 สหายเฉินเฟิงผู้เป็นผู้บังคับกองร้อย และสหายเหลียงหยุนผู้เป็นเจ้าหน้าที่เสนารักษ์ สังกัดกองทัพภาค川蜀 (ชวนสู่) ที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยอย่างลุล่วง... ได้ประสบอุบัติเหตุแผ่นดินถล่มระหว่างเดินทางกลับบ้านเกิด และเสียชีวิตในหน้าที่อย่างสมเกียรติ*

*นับตั้งแต่เข้าร่วมกองทัพ สหายทั้งสอง... บัดนี้ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นวีรชนผู้พลีชีพ และได้รับเหรียญกล้าหาญชั้นสอง...*

*ปี 2007 โจวเซียนซิ่ว คุณย่าของเฉินเฟิงเสียชีวิตด้วยอาการป่วยในวัย 65 ปี*

*เฉินม่อ คุณปู่ของเฉินเฟิงยังมีชีวิตอยู่ อาศัยอยู่เพียงลำพังในตัวอำเภอของชวนสู่ ปีนี้อายุแปดสิบเอ็ดปีแล้ว ช่วงไม่กี่ปีมานี้สุขภาพไม่ค่อยดีนัก ต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง*

ขณะที่ทบทวนความทรงจำ มือของเฉินเฟิงพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้