บทที่ 286 ขอบเขตขั้นถัดไป

บทที่ 283: ขอบเขตขั้นถัดไป

คอขวดของความก้าวหน้าทางทฤษฎีวิทยาศาสตร์ ในบางแง่มุมก็เปรียบเสมือนม่านหน้าต่างบางๆ ชั้นหนึ่ง

ม่านชั้นนี้มีความลึกลับซ่อนเร้น ทั้งยังมีความเหนียวแน่นและเปราะบางในเวลาเดียวกัน

การทะลวงผ่านคอขวด ก็คือการเจาะทะลุม่านหน้าต่างชั้นนี้

หากหาวิธีที่ถูกต้องและโจมตีถูกจุด ม่านหน้าต่างนี้ก็เปราะบางราวกับกระดาษ

แต่หากหลงทิศผิดทาง มันก็จะกลายเป็นตาข่ายดักวาฬที่มีหนามแหลมคม ทั้งเหนียวทั้งบาดลึก จนทำให้คนต้องหัวแตกเลือดอาบและจบชีวิตลงตรงนั้น

เมื่อเจาะม่านผ่านไปได้ ก็จะมองเห็นโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลที่อยู่เบื้องหลัง

หากเจาะไม่ผ่าน ก็ต้องวนเวียนอยู่หน้าประตูแห่งความจริงปีแล้วปีเล่า โดยไม่รู้เลยว่าความจริงนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม

อย่างไรก็ตาม มนุษย์เป็นสัตว์สังคม เมื่อจำนวนผู้ที่มีความรู้พื้นฐานมากพอถึงระดับหนึ่ง เหตุการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยก็จะกลายเป็นเหตุการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ต่อให้ไม่มีเฉินเฟิง ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ก็ยังคงมีคนเดินมาถึงหน้าต่างบานนี้ทีละคนสองคน ด้วยความประหม่าและสงสัยในตัวเอง พวกเขาจะยื่นปลายนิ้วแห่งความคิดที่จุดประกายปัญญาขึ้นมา เจาะม่านหน้าต่างนั้นเบาๆ ก้มลงมองเข้าไปข้างใน แล้วด้วยความปิติยินดีอย่างสุดซึ้ง พวกเขาจะขยับออกไปด้านข้าง เพื่อใช้แรงทั้งหมดที่มีในชีวิตค่อยๆ แง้มประตูเหล็กหนักอึ้งที่นำไปสู่โลกใบใหม่