บทที่ 287 คนบ้านเดียวกัน

ฉันไม่ได้อยากเป็นผู้ช่วยโลกจริงๆ นะ ตอนที่ 284 คนบ้านเดียวกัน

“อย่างโครงการที่ผมพูดไปเมื่อวานนี้ หากใครสามารถใช้ความสามารถของตัวเองทำสำเร็จก่อนผม ผมยินดีควักกระเป๋าตัวเองมอบเงินรางวัลให้ห้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ผมขอคืนคำโบราณของจีนที่พวกคุณเคยพูดกับผมกลับไปให้พวกคุณแล้วกันนะ ‘คนเราต้องรู้จักประเมินตนเอง’ ดังนั้นผมจึงให้คำมั่นสัญญาได้อีกอย่างว่า หากเข้าร่วมกับผม อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะได้สักร้อยล้านล่ะนะ”

เขาหยิบยกเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีกครั้ง คนอื่นน่ะยังคงมึนงง แต่พวกลอว์สัน, อีลุน, วิลเลียมมาโน และคนอื่นๆ จากสถาบันวิจัยลินตันเริ่มมีความคิดเอนเอียงขึ้นมาแล้ว

ไม้ตายที่ดีที่สุดในการดึงตัวคนคือการฟาดด้วยเงิน

ทว่าการดึงตัวนักวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้า สิ่งที่ดีที่สุดไม่ใช่แค่เงิน แต่คือความฝันด้วย

ยกตัวอย่างเช่นการที่เฉินเฟิงดึงตัวไล่เหวินหมิง

หมัดฮุคที่ทิ่มแทงใจจนทำให้ไล่เหวินหมิงสะเทือนใจไม่ใช่บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้

ไล่เหวินหมิงซาบซึ้งในบุญคุณของเฉินเฟิงจนน้ำตาไหล แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมขัดต่ออุดมการณ์ชีวิตของตัวเอง

ตัวเขาเองเป็นคนที่มีความอยากได้ใคร่ดีในเงินทองเป็นศูนย์ ในหัวมีแต่ความคิดที่อยากจะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้เท่านั้น

เขากระทั่งไม่ได้โหยหาชื่อเสียงด้วยซ้ำ