บทที่ 281 เธอไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริง รอยยิ้มเป็นเพียงสีสันที่เธอใช้ปกปิดตัวเอง

บทที่ 278: เธอไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริง รอยยิ้มเป็นเพียงสีสันที่เธอใช้ปกปิดตัวเอง

เฉินเฟิงหัวเราะขื่นออกมาทันที “ทำไม? ฉันดูเป็นคนมองโลกในแง่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ?”

จงเล่ยจ้องมองสีหน้าที่ดูขมขื่นเล็กน้อยของเขา พลางทบทวนความจำอยู่ครู่หนึ่ง “ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นนะ”

“อืม ฉันเป็นพวกมองโลกในแง่ร้ายจริงๆ นั่นแหละ”

จงเล่ย: “พวกมองโลกในแง่ร้าย?”

เฉินเฟิงพยักหน้า “ระดับอาจจะลึกซึ้งกว่าพวกที่ยึดถือชีวิตโสดอย่างเธอตอนนั้นอีกนะ”

จงเล่ยถูกเขาจี้จุดที่เคยเป็นปมในใจ ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร

เฉินเฟิงกล่าวต่อ “ใครบ้างล่ะที่ไม่ฝัน? แล้วใครบ้างที่ฝันเห็นแต่เรื่องสวยงาม? คนมองโลกในแง่ร้ายฝันร้าย มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ? เธอคงไม่ถามฉันหรอกนะว่าทำไมถึงมองโลกในแง่ร้าย? เรื่องนี้ฉันตอบเธอไม่ได้จริงๆ”

เฉินเฟิงนึกถึงความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า นึกถึงสหายร่วมรบที่ตายต่อหน้าต่อตา นึกถึงแม่ของลูกที่ต้องจบชีวิตลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า และลูกสาวที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกครั้งแล้วครั้งเล่า หัวใจของเขาก็ยิ่งเจ็บปวด

จงเล่ยสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา จึงเริ่มจริงจังขึ้น “คุณฝันร้ายบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?”