บทที่ 280 ฝันร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด

บทที่ 277 ฝันร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด

==================================================

“ยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีก ดูนายสิ เหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว”

จงเล่ยเช็ดมือตัวเอง เห็นว่ามือเขาเองก็เปื้อนครีม ก็ไม่ได้ถือสาอะไร จึงยกมือขึ้นเช็ดให้เขาอีกครั้ง

ขณะที่ใช้นิ้วเรียวบางหยิบกระดาษทิชชูเช็ดให้เขาเบา ๆ เธอก็แก้ตัวไปพลางว่า “ไม่มีอะไรจริง ๆ นายก็รู้ว่าพวกเราที่ทำงานสร้างสรรค์น่ะอารมณ์อ่อนไหว แค่เกิดความรู้สึกขึ้นมาอย่างกะทันหันเท่านั้นเอง แล้วนายล่ะ มานั่งเหม่ออะไรตรงนี้”

เฉินเฟิงพูดส่ง ๆ ไปว่า “คิดเรื่องบางอย่าง เลยอินไปหน่อย”

เพื่อปกปิด เขาก้มหน้าลงเลียไอศกรีมในมือ มันเย็นมาก แล้วก็หวานมาก รสชาติคุ้นเคยเล็กน้อย

จงเล่ยทำท่าเหมือนจนปัญญาจะรับมือกับเขา

“จริง ๆ เลยนะ ฉันเพิ่งเห็นนายมานั่งตรงนี้ เลยไปซื้อไอศกรีมตรงนั้นมา ตอนแรกว่าจะรอนายได้สติ ใครจะรู้ว่านายจะเหม่อนานขนาดนี้ จนมันเกือบจะละลายหมดแล้ว นี่เป็นรสสตรอว์เบอร์รีชีสคลาสสิกที่หายากมากเลยนะ”

เฉินเฟิงชะงักไป ม่านตาหดตัวลงอย่างกะทันหัน เหม่อลอยไป