บทที่ 282 ฉันไม่ฟังแร็ปหรอก

ตอนที่ 279 ฉันไม่ฟังแร็ปหรอก

“เป็นยังไงบ้าง?”

จงเล่ยถามด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเธอโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว แสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องมาจากด้านหลังทำให้ใบหน้าของเธอดูเลือนราง ทว่ากลับงดงามจนน่าหยุดหายใจ

เฉินเฟิงมองดูเธออย่างเหม่อลอย

เนิ่นนานผ่านไป เฉินเฟิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ดีมาก เป็นความฝันที่พิเศษจริงๆ”

“อารมณ์ของคุณดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

จงเล่ยลุกขึ้นยืนแล้วเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามเขาพลางถาม

เมื่อเห็นเธออยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอทำให้ลมหายใจของเฉินเฟิงเริ่มติดขัด

เขาเบือนหน้าหนีไม่กล้ามองตรงๆ ทำได้เพียงตอบเสียงอู้อี้ “ก็ดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจนะ”

“ขอบคุณฉันทำไม? ไม่ใช่เพราะคุณสอนฉันมาหรอกเหรอ?”