บทที่ 108 สวัสดีครับท่านนายพล

บทที่ 108 สวัสดีครับท่านนายพล

“ศาสตราจารย์โอวหยาง ดีใจจริงๆ ที่ได้พบคุณครับ”

เฉินเฟิงขยิบตาให้ชายในชุดกาวน์สีขาวที่อยู่ตรงหน้า

เขาไม่อาจโทษตัวเองได้ที่แสดงอารมณ์ออกมาอย่างง่ายดายจนดูเหมือนคนคุมอารมณ์ไม่อยู่ เพราะนับตั้งแต่ข้ามเวลามาที่นี่ อารมณ์ของเขาก็ดีมาโดยตลอด

ทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยยังคงดำรงอยู่ เขาก็รู้สึกอุ่นใจและโชคดีเหลือเกิน

เขากำลังเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์อยู่ตลอดเวลา

ในประวัติศาสตร์ส่วนตัวของเขา ตำราประวัติศาสตร์ไม่ใช่หนังสือที่หยุดนิ่ง แต่มันเหมือนกับแมวของชเรอดิงเงอร์ หรือเหมือนอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่รอบโปรตอน ซึ่งไม่อาจคาดเดาและไม่อาจวัดค่าได้

มันดำรงอยู่ได้ก็เพราะเขาเป็นคนมองเห็นมัน

ก่อนที่เขาจะมาถึงเส้นเวลาสายนี้และเชื่อมต่อทุกอย่างเข้าด้วยกัน ประวัติศาสตร์ทั้งหมดล้วนเป็นความว่างเปล่า

มีเพียงเมื่อเขามาถึงที่นี่และเปิดฝากล่องออกด้วยมือตัวเองเท่านั้น เขาถึงจะเห็นว่าแมวตัวนั้นเป็นหรือตาย