บทที่ 109 ผมเริ่มเหลิงแล้ว

บทที่ 109: ผมเริ่มเหลิงแล้ว

สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือ เพลงที่กำลังบรรเลงก้องอยู่ในห้องทำงานของถังเทียนซิน กลับเป็นเพลง "การเผาไหม้ของตนเอง" (Self-Combustion)

และที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ บนโต๊ะของเธอมีภาพโฮโลแกรมสามมิติฉายอยู่

ในภาพนั้นเป็นรูปปั้นของคนสองคนที่ยืนเคียงข้างกัน ซึ่งก็คือตัวเขาเองกับจงเล่ย

ในภาพ จงเล่ยใช้มือซ้ายถือสมุดบันทึก มือขวาถือปากกา ปลายปากกาชี้ไปยังบรรทัดหนึ่งในสมุด ส่วนตัวเขาในภาพกำลังก้มหน้าลงเล็กน้อย พินิจพิเคราะห์สมุดเล่มนั้นด้วยสีหน้าขมวดคิ้วครุ่นคิด

ถังเทียนซินละสายตาจากภาพสามมิติแล้วหันมามองเฉินเฟิง "น่าทึ่งจริงๆ"

"นี่มันอะไรครับ?" เฉินเฟิงตัดสินใจแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"นี่คือรูปปั้นหน้าลานน้ำพุของสถาบันดนตรีแห่งจักรวรรดิสาธารณรัฐ ว่ากันว่าเป็นฉากที่ปรมาจารย์จงเล่ยเพิ่งแต่งเพลง 'การเผาไหม้ของตนเอง' เสร็จ แล้วมาปรึกษากับปรมาจารย์เฉินเฟิงเมื่อพันปีก่อน"

สมองของเฉินเฟิงมึนงง เขาคิดว่าตัวเองถูกเปิดโปงแล้ว แต่ในทางทฤษฎีมันเป็นไปไม่ได้ เขาจึงไม่รู้จะตอบอย่างไร