กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 106 ผีเสื้อไม่เคยบินย้อนกลับ
เนิ่นนานผ่านไป จงเล่ยบิดขี้เกียจแล้วขยับมานั่งข้างเฉินเฟิง เธอไขว่ห้างก่อนจะใช้ส้อมจิ้มเค้กชีสสตรอว์เบอร์รีในจานขึ้นมาเข้าปาก
“เมื่อก่อนเคยได้ยินคนพูดว่าศิลปินในบ้านเราเวลาไปร่วมงานกับฝั่งยุโรปหรืออเมริกา มักจะอยู่ในสถานะที่เสียเปรียบและไม่ค่อยได้รับความเคารพ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า... เป็นคุณต่างหากที่กำลังรังแกคนอื่นอยู่?”
เฉินเฟิงหันไปมองเค้กในจานของเธอ “นั่นถึงจะเรียกว่าการร่วมมือกันจริงๆ ส่วนที่เธอพูดถึงน่ะมันคือการเกาะกระแสต่างหาก พวกที่ไม่มีความสามารถแต่พยายามจะสร้างภาพให้ตัวเองดูดี สุดท้ายก็ต้องไปพึ่งพาจมูกคนอื่นหายใจและก้มหัวให้เขา แต่พวกเรากินข้าวด้วยฝีมือตัวเอง ดังนั้นคนอื่นถึงต้องรู้จักคำว่า ‘เคารพ’ โดยไม่ต้องมีใครมาสอน เธอชอบเค้กแบบนี้เหรอ?”
จงเล่ยส่ายหน้า “ไม่ชอบ มันหวานเกินไป”
“แล้วจะกินทำไม?”
“ทิ้งไปก็เสียของ”
“ก็ไม่ได้เสียเงินซื้อสักหน่อย”
จงเล่ยกลืนเค้กคำสุดท้ายลงคอ “ถึงอย่างนั้นก็ยังเสียของอยู่ดี”