กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 96 เพลงของปีศาจและนางฟ้า
จงเล่ยใช้เวลาห้าวินาทีในการย่อยคำพูดของเฉินเฟิง ในขณะที่เฉินเฟิงเปิดประตูรถกระโดดลงไปแล้ว และกำลังลากตัวเมิ่งหว่านเยว่ที่อยู่บนเบาะคนขับลงมาที่พื้น
จงเล่ยลงจากรถตามไปโดยสัญชาตญาณ แม้ศีรษะจะยังมึนงง แต่เธอก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ที่กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงและกลุ่มควันหนาทึบอยู่ด้านหลัง รวมถึงกลุ่มรถยนต์ที่พลิกคว่ำระเนระนาดจากอุบัติเหตุต่อเนื่อง
ถึงตอนนี้เธอยังคงมึนหัวและสมองยังประมวลผลได้ไม่เร็วเท่าไหร่ แต่ก็พอจะตั้งสติได้แล้วว่าตัวเองยังไม่ตาย
“ยังจะยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบโทรแจ้งตำรวจสิ!”
เฉินเฟิงกดนวดไปทั่วตัวเมิ่งหว่านเยว่เพื่อตรวจเช็กสภาพร่างกาย เมื่อมั่นใจว่าเธอแค่หมดสติไม่ใช่หัวใจวายเฉียบพลัน เขาก็เงยหน้าขึ้นตะคอกใส่จงเล่ยที่ยังยืนนิ่ง
จงเล่ยร้อง “อ้อๆ” รับคำ แล้วรีบควานหาโทรศัพท์มือถือในตัว
ทว่าทันทีที่เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เฉินเฟิงก็พุ่งเข้ามา มือทั้งสองข้างของเขาเลื้อยผ่านช่วงล่างของเธอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
จงเล่ยอุทานด้วยความตกใจ “คุณทำอะไรน่ะ!”
“อย่าเพิ่งถาม ผมจะเช็กว่าคุณกระดูกหักหรือมีอาการบาดเจ็บภายในไหม”