กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 97 ความเชื่อเรื่องงมงายนั้นไม่ควรนำมาใช้
ภายในห้องส่วนตัวของร้านอาหารแห่งหนึ่งในจงไห่ ทุกคนสั่งอาหารชุดใหญ่เตรียมจัดงานเลี้ยงฉลอง
งานนี้จัดขึ้นเพื่อฉลองการ “ออกจากคุก” ของเฉินเฟิง และในขณะเดียวกันก็เป็นการแสดงความขอบคุณจากจงเล่ยและสองพี่น้องตระกูลเมิ่งที่เขาช่วยชีวิตเอาไว้
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการจัดวางที่ตั้งใจไว้ หรือเป็นเพียงความบังเอิญตอนที่ทุกคนนั่งลง จงเล่ยกลับนั่งอยู่ทางขวามือของเฉินเฟิง ส่วนลูเวยนั่งอยู่ทางซ้ายมือ
หากเป็นเฉินเฟิงคนก่อนที่ต้องมาเจอสถานการณ์เช่นนี้ คงจะรู้สึกประหม่าไม่น้อย
แต่ในตอนนี้ เขาถือเป็น “ตัวพ่อ” ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เคยถูกผู้รุกรานจากต่างดาวระเบิดใส่มาแล้ว จึงทำให้เขาสงบนิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“เฉินเฟิง ฉันขอชนแก้วกับคุณสองแก้วนะ แก้วแรกขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้ แก้วที่สองขอบคุณที่แต่งเพลงและทำนองให้ฉัน”
จงเล่ยหยิบขวดเหล้าเหมาไถขึ้นมา เตรียมจะรินใส่แก้วของเฉินเฟิง
เฉินเฟิงรีบเอามือปิดแก้วโดยสัญชาตญาณ “ดื่มไม่ได้ครับ มันจะลด... เอ่อ... เอาเถอะ รินมานิดเดียวพอ”
เขาเกือบจะหลุดปากพูดออกไปแล้วว่ามันจะลดประสิทธิภาพการควบคุมชุดเกราะมังกรเขียวของเขา โชคดีที่นึกขึ้นได้ทันว่าในยุคนี้ไม่มีชุดเกราะมังกรเขียวให้เขาขับ