บทที่ 95 พิชิตพายุ

ตอนที่ 95 พิชิตพายุ

“เอ๊ะ มีเรื่องอะไรเหรอ?”

ในขณะที่เฉินเฟิงกำลังร้อนรนมองหาแท็กซี่ ในที่สุดจงเล่ยก็รับสาย

เฉินเฟิงพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูสงบที่สุด “เธอให้เมิ่งหว่านเยว่จอดรถข้างทางเดี๋ยวนี้เลย จอดตรงไหล่ทางฉุกเฉินนั่นแหละ ฉันไม่ต้องให้พวกเธอไปรับแล้ว”

จงเล่ยถามกลับด้วยความงุนงง “ทำไมล่ะ?”

“ไม่มีทำไมทั้งนั้น ฉัน... ฉันเรียกแท็กซี่ได้แล้ว”

จงเล่ยเริ่มรู้สึกปวดหัว “ฉันไม่ได้บอกให้เธอรออยู่เฉยๆ เหรอ? ให้ตายสิ จะทำให้ฉันโมโหตายหรือไง... ช่างเถอะ ต่อให้เธอเรียกแท็กซี่ได้ เราก็ไม่มีทางจอดรถข้างทางได้หรอกนะ นี่มันทางด่วนยกระดับนะ จอดไหล่ทางฉุกเฉินก็โดนใบสั่งสิ!”

เธอเป็นคนประเภทพูดจาตรงไปตรงมา หากเป็นคนอื่นมาทำตัวไร้เหตุผลใส่แบบนี้ เธอคงด่ากราดไปนานแล้ว แต่เมื่อนึกถึงว่าเป็นเฉินเฟิง เธอจึงมีความอดทนมากขึ้น แม้ในใจจะรู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผล แต่ก็ไม่ได้ตำหนิอะไรมากนัก

“ฉัน... เธอ...” เฉินเฟิงพูดไม่ออกในทันที ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

จะให้บอกเธอหรือว่า เมิ่งหว่านเยว่จะประสบอุบัติเหตุ? พวกเธอจะตาย?