กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
# เล่นกับอนาคตจนพังพินาศ
หลังจากฟังเพลง 《ความน่าเบื่อหน่าย》 (枯燥) จบไปรอบหนึ่ง เฉินเฟิงก็ขยี้จมูกตัวเองเบาๆ
ดูท่าความกังวลก่อนหน้านี้จะเกินเหตุไปหน่อย คนมีพรสวรรค์ก็คือคนมีพรสวรรค์จริงๆ โดนฉกเพลงไปแบบเงียบๆ แต่กลับสวนกลับด้วยเพลงระดับเดียวกันได้ทันควัน
ไม่สิ หากเทียบกับเพลง 《ความจืดชืด》 (乏味) ที่มีการหักมุมจากความโกรธแค้นและขมขื่นไปสู่ความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่ เพลง 《ความน่าเบื่อหน่าย》 นี้ดูเหมือนจะอยู่ในอีกระดับหนึ่ง
ช่วงที่ดนตรีต่ำก็ไม่ได้ต่ำจนเกินไป แต่ช่วงที่อารมณ์พุ่งทะยานกลับทำออกมาได้แม่นยำไร้ที่ติ
《ความน่าเบื่อหน่าย》 ให้ความรู้สึกที่สดใสกว่า อารมณ์ภายในเพลงก็ดูนุ่มนวลและซึมลึกกว่าอย่างแนบเนียน
หากจะบอกว่า 《ความจืดชืด》 คือเพลงที่เขียนขึ้นเพื่อกลุ่มคนที่ผิดหวังและอับจนหนทางในชีวิตจริง