บทที่ 22 สืบทอดสมรรถภาพทางกายสองเท่า

ตอนที่ 22 สืบทอดสมรรถภาพทางกายสองเท่า

ต้องขอบคุณการวิ่งจ๊อกกิ้งตอนกลางคืนวันละสิบกิโลเมตรตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แม้เฉินเฟิงจะยังคงเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง แต่ในที่สุดเขาก็ประคองตัวผ่านมันมาได้

หลังจากวิ่งเสร็จ เขาไม่ได้ล้มตัวลงนอนบนสนามหญ้า เพียงแต่ใช้สองมือกุมเข่าพลางหอบหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่

เขาไม่กล้านั่งลงเพราะกลัวว่าจะลุกไม่ขึ้นอีก และถ้าเป็นแบบนั้นคงต้องเดือดร้อนคนอื่นให้ช่วยหามเขากลับไป

จากประสบการณ์ในค่ายทหารสองครั้งก่อนหน้านี้ ทำให้เขารู้ซึ้งดีว่าหากเกิดสถานการณ์เช่นนั้นขึ้น เขาจะต้องถูกคนอื่นดูแคลนอย่างแน่นอน

ในขณะเดียวกัน เฉินเฟิงยังสังเกตเห็นเรื่องหนึ่งที่เกินกว่าความเข้าใจของเขา

นั่นคือสมรรถภาพทางกายที่เขาเพิ่งฝึกฝนและออกกำลังกายจนแข็งแกร่งขึ้นเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ทว่าหลังจากที่วิญญาณข้ามมิติมาแล้ว ร่างกายนี้กลับยังคงสืบทอดผลลัพธ์จากการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอนั้นมาด้วย

เรื่องนี้ทำให้เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก

*หรือว่าฉันไม่ได้ข้ามมิติมาแค่ดวงวิญญาณ แต่ข้ามมาทั้งร่างกายเลย?*