บทที่ 17 แข็งแกร่งจนเกินขอบเขต

บทที่ 17 แข็งแกร่งจนเกินขอบเขต

จงเล่ยยอมสยบให้อย่างราบคาบจริงๆ

"เครื่องดนตรีที่คุณพูดมาทั้งหมดนี้ ฉันน่าจะเชี่ยวชาญแค่สองสามชนิดเท่านั้นแหละค่ะ ส่วนที่เหลือก็แค่พอรู้ผิวเผิน แม้ว่าการแกล้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อตลบหลังคนอื่นของคุณมันจะน่าหมั่นไส้ไปหน่อย แต่ฉันก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆ สำหรับคำพูดถากถางก่อนหน้านี้"

เฉินเฟิงหัวเราะแก้เก้อ "ไม่เป็นไรหรอกครับ ตอนนั้นผมก็แค่ล้อคุณเล่นเฉยๆ"

"ไม่ค่ะ คนที่ขี่จักรยานเป็นแล้วคิดจะแกล้งทำเป็นขี่ไม่เป็นน่ะ จริงๆ แล้วมันทำยากมาก ตอนนั้นคุณหลอกได้แม้กระทั่งฉัน นั่นแสดงว่าช่องว่างระหว่างฉันกับคุณมันห่างชั้นกันเกินไป และมันก็เป็นเพราะฝีมือของฉันยังไม่ถึงขั้นเองด้วย"

เฉินเฟิงถึงกับพูดไม่ออก

หากไม่ใช่เพราะเขารู้ตื้นลึกหนาบางของตัวเองดี เขาคงจะหลงเชื่อคำเยินยอของจงเล่ยจนตัวลอยไปแล้ว

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแม่สาวน้อยตาโตคิ้วเข้มคนนี้จะทรยศต่ออุดมการณ์ แล้วหันมาพูดจาไพเราะเสนาะหูได้ขนาดนี้