บทที่ 16 ฉันยอมสยบแล้ว

ตอนที่ 16 ฉันยอมสยบแล้ว

เฉินเฟิงไม่ใช่คนทื่อมะลื่อ แน่นอนว่าเขาย่อมมองออกถึงความรู้สึกที่แท้จริงของจงเล่ย

เธอชอบเพลงนี้ และอยากร้องเพลงนี้มาก

ไม่ใช่การร้องเพื่ออัดไกด์เพลงแบบนั้น แต่เป็นการร้องในฐานะนักร้องตัวจริงของเพลงนี้ ใช้ความเข้าใจของตัวเองเพื่อถ่ายทอดแก่นแท้ของเพลงออกมา

เพราะเพลงนี้เขียนขึ้นมาจากสภาพจิตใจของเธอเองโดยแท้

หลังจากเข้าใจความหมายแล้ว เพลงนี้ก็มีแรงดึงดูดอันมหาศาลต่อเธอราวกับมีพันธนาการผูกมัดไว้

ดังนั้นตอนกินข้าว จงเล่ยจึงได้แต่ฝืนยิ้มและเอ่ยแสดงความยินดีอย่างไม่ตรงกับใจ

เธอรู้สึกผิดหวังมาก จนกระทั่งตอนที่เฉินเฟิงบอกว่าจะแบ่งเงินให้ เธอถึงได้ถูกยั่วโมโหได้ง่ายดายขนาดนั้น

เฉินเฟิงครุ่นคิดอยู่ในห้องเงียบๆ นานนับชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว เมื่อก้มลงมองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

เขาตัดสินใจได้แล้ว