กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 236 ฉันกลัว—
ยอดเขาสำเนียงสวรรค์
อันชินสวมชุดอยู่บ้าน เท้าเปล่าและขดตัวอยู่บนโซฟานุ่ม ๆ ดูผ่อนคลายเป็นอย่างมาก
มือเล็กถือโน้ตเพลงที่ท่านอาจารย์ให้มา ปากฮัมเพลงไพเราะเบา ๆ ร่างโยกไปมาเหมือนกำลังเคาะจังหวะ
ผมยาวสลวยถึงเอวพลิ้วไหวเป็นริ้ว ดูน่ารักเหลือเกิน
จู่ ๆ พออารมณ์เพลงมาถึง อันชินก็ร้องเรียก
“ศิษย์พี่! เอาชานมมา!”
น้ำเสียงทรงพลังยิ่งกว่าผู้บำเพ็ญผู้ยิ่งใหญ่ตะโกนเรียกกระบี่เสียอีก
น่าเสียดาย
สิ่งที่มาถึงไม่ใช่ชานม