กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เป็นไปได้อย่างไรกัน” จิ้งอี๋ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น
นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จมดิ่งลงสู่ห้วงความทรงจำอีกครา นิ้วมือกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นโดยจิตสำนึก
“ดวงตาทั้งสองข้างของข้า ถูกพิษตั้งแต่ตอนนั้น เพียงแต่ยามนั้นยังมิได้บอดสนิท เพียงแค่มองเห็นสิ่งต่าง ๆ พร่ามัวเท่านั้น”
ชิงเหอตระหนกยิ่งนัก “ฮูหยิน ดวงตาของท่านมิใช่ได้รับบาดเจ็บเมื่อห้าปีก่อนหรอกหรือเจ้าคะ”
“มิใช่!”
น้ำเสียงของจิ้งอี๋ฟังดูสงบนิ่งยิ่งนัก ทว่าคิ้วและดวงตาที่ตึงเกร็ง กลับซ่อนเพลิงโทสะที่สะกดข่มไว้อย่างสุดกำลัง
“ยามนี้ท่านอ๋องอายุสี่สิบเอ็ด ดวงตาของข้าบาดเจ็บมาสิบห้าปี ตอนที่เพิ่งถูกพิษใหม่ ๆ ดวงตามิได้มองไม่เห็นโดยสิ้นเชิง เพียงแต่หาทางค้นหายาถอนพิษไม่พบมาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อห้าปีก่อน ถึงได้บอดสนิท”