ตอนที่ 233 เจ้าโง่จริงแท้

“ข้าไม่ต้องการให้พวกเจ้าจดจำไปชั่วชีวิต พวกเราเดิมทีก็มาจากหมู่บ้านเดียวกัน ในต่างถิ่นที่ห่างไกลพันลี้นี้ ย่อมสมควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ข้าเพียงหวังว่าวันหน้าทุกคนจะได้ใช้ชีวิตที่ดี”

หากเป็นช่วงก่อนหนีภัยแล้ง ชิงเหอคงไม่มีทางสนใจพวกเขาย่างแน่นอน อย่างไรเสียยามนั้นการเลือกแยกย้ายไปคนละเส้นทาง ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาเลือกเอง

ทว่ายามนี้เมื่อผ่านพ้นเส้นทางหนีภัยแล้งอันยาวนาน สภาวะจิตของนางย่อมเปลี่ยนไปนานแล้ว คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน นางไม่อาจทนดูพวกเขาตกระกำลำบากโดยไม่สนใจไยดีได้

ซ่งเอ้อร์หู่สีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย “คนตระกูลเจียงสือ เมื่อก่อนเป็นพวกเราที่เลอะเลือน วันหน้าพวกเราจะไม่มีทางทำเรื่องโง่เง่าเช่นนั้นอีกเด็ดขาด”