ตอนที่ 175 มีอันตราย

“กินข้าวแค่ชามเดียว เกรงว่าจะมีคนปวดใจเสียแล้วกระมัง” ชิงเหอเหลือบมองเจียงฝูอย่างหยอกเย้า

พวงแก้มของเจียงฝูพลันขึ้นสีระเรื่ออย่างหาได้ยาก เคราะห์ดีที่ฟ้าค่อนข้างมืด จึงไม่มีผู้ใดทันสังเกตเห็น “พี่สะใภ้ ท่านรู้แต่จะแกล้งข้า”

“ไม่แกล้งเจ้าแล้ว ไปเรียกท่านพ่อท่านแม่และพวกเขากินข้าวได้แล้ว!”

“พี่สะใภ้ สิ่งนี้ต้องกินอย่างไรหรือ” เจียงฝูมองดูชิงเหอนำผักสดและเนื้อสดออกมาจัดวาง จึงเอ่ยถามอย่างสงสัยใคร่รู้

“นี่ไง รอน้ำในหม้อเดือด อยากกินอะไรกันก็ใส่ลงไปแกว่งลวกเสียหน่อย แล้วจิ้มกับน้ำจิ้มในชามที่ข้าเพิ่งปรุงเมื่อครู่ เท่านี้ก็กินได้แล้ว!” ชิงเหอสาธิตให้ดูรอบหนึ่ง ซึ่งก็เป็นเพราะตัวนางเองทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน

นางอยากลิ้มรสมื้อนี้มานานมากแล้ว

“พี่สะใภ้ วิธีการกินเช่นนี้ท่านไปเรียนรู้มาจากผู้ใดกัน สิ่งของยังสามารถกินเช่นนี้ได้ด้วยหรือ! ผักสดชนิดเดียวกัน พอนำมาลวกเช่นนี้ รสชาติกลับแปลกไปเลย” เจียงฝูเคี้ยวผักสดในปาก ดวงตาเป็นประกายวาววับ

“มิใช่ผักมีรสชาติแปลกไปหรอก หากแต่พวกเราจิ้มน้ำจิ้มนี้ รสชาติย่อมแตกต่างไปเป็นธรรมดา!”

“จริงแท้ หากอยากกินของอร่อยที่ไม่เหมือนใคร ย่อมต้องติดตามพี่สะใภ้ ข้ายังรู้สึกเลยว่าพวกเราหนีภัยแล้งเช่นนี้ก็ดียิ่งนัก ทุกวันได้กินอิ่มท้อง อีกทั้งยังได้กินอาหารเลิศรสนานาชนิด

ยามอยู่ที่หมู่บ้านดอกแอปริคอต ข้าไม่ได้กินข้าวอิ่มท้องสักมื้อมานานถึงสามปีแล้ว รสชาติของการต้องนอนหิวโซทุกค่ำคืน ชาตินี้ทั้งชาติต่อให้ตายข้าก็ลืมไม่ลง”