ตอนที่ 143 ใต้พงหญ้าสูงท่วมครึ่งตัวคนมีของล้ำค่า

หลิ่วเซิงเพิ่งสำลักน้ำในแม่น้ำไปหลายอึก ทั่วทั้งร่างยังเปียกโชก เส้นผมแนบติดใบหน้า สภาพดูน่าเวทนายิ่งนัก

สติของเขายังแจ่มชัดดีอยู่ สายตากวาดมองผ่านกลุ่มคน มาหยุดชะงักที่ใบหน้าของชิงเหอ เห็นนางมองดูตนด้วยสีหน้าหยอกเย้า แววหน้าก็พลันซีดเผือดลงไปอีกหลายเสี้ยวทันที

เขาเม้มริมฝีปากที่หนาวสั่นจนเปลี่ยนเป็นสีม่วง ป้องมือให้หัวหน้าหมู่บ้าน น้ำเสียงเจือความนอบน้อมที่เสแสร้งขึ้นมา

“หัวหน้าหมู่บ้าน เมื่อครู่เป็นเพราะท่านแม่ข้าเป็นห่วงข้ามากเกินไป จึงกล่าววาจาไม่ยั้งคิด ข้าทบทวนตำราจนเหนื่อยล้า เดิมคิดจะนั่งพักผ่อนริมแม่น้ำสักประเดี๋ยว เท้ายืนไม่มั่นจึงพลัดตกลงไปในแม่น้ำ มิได้เกี่ยวข้องกับผู้อื่นเลย”