ตอนที่ 142 หลิ่วเซิงตกแม่น้ำ

ชิงเหอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเจียงสือมองนางด้วยสีหน้าตัดพ้อ ชายหยาบกระด้างที่ยามปกติแม้แต่คิ้วก็ไม่เคยขมวด บัดนี้กลับเม้มริมฝีปากประหนึ่งลูกสุนัขที่ถูกทอดทิ้ง กำลังนึกสงสัยว่าเขาเป็นอะไรไป ก็ได้ยินเขาเอ่ยปากพูดว่า

“ชิงเอ๋อร์ เจ้าพูดไปพูดมาล้วนมีแต่เรื่องของผู้อื่น สองวันนี้พวกเรากระทั่งเวลาจะพูดคุยกันดี ๆ สักประโยคยังไม่มีเลย” น้ำเสียงของเจียงสือยังคงอู้อี้อยู่บ้าง แฝงความน้อยอกน้อยใจไว้เล็กน้อย

ชิงเหอกลั้นหัวเราะ แกล้งลากเสียงยาวเอ่ยเรียกเขา “สามี ท่านมีคำอะไรกันอยากพูดกับข้าหรือ?”

คำว่า “สามี” นี้พอหลุดจากปาก ดวงตาของเจียงสือก็พลันเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที