ตอนที่ 117 ซานจื่อฟื้นแล้ว

ในดวงตาขุ่นมัวของหัวหน้าหมู่บ้านเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย กวาดตามองชาวบ้านที่หมดสติไปเกือบหนึ่งวัน น้ำเสียงแหบแห้งหยาบกระด้าง “ไม่ขายรึ”

หลี่หู่กำหมัดแน่น เอ่ยอย่างขุ่นเคืองว่า “ใช่แล้ว หัวหน้าหมู่บ้าน พี่ใหญ่ซ่งโมโหจนถึงขั้นลงมือทุบตีเถ้าแก่ร้านยาด้วยขอรับ”

น้ำเสียงที่เขาพูดแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ สุดท้ายจึงก้มศีรษะลงเอ่ยเสียงเบา “แต่พวกเราไม่ใช่คนท้องถิ่น ฝ่ายนั้นมีคนมากกว่า อย่างไรก็ไม่ยอมขายให้พวกเรา”

ร่างของหัวหน้าหมู่บ้านโอนเอนไปวูบหนึ่ง ฝีเท้าซวนเซ ยังเหลือเวลาอีกเพียงครึ่งวัน หากซื้อยาไม่ได้ ชีวิตของคนมากถึงเพียงนี้ จะต้องสูญสิ้นไปทั้งหมดจริง ๆ หรือ

ในที่สุดสายตาก็ทอดมองไปยังซานจื่อที่ใบหน้าขาวซีดเผือด นี่คือบุตรชายเพียงคนเดียวของเขา!