ตอนที่ 116 ตกไหล่เขา

หนึ่งชั่วยามผ่านพ้นไป หัวใจของชิงเหอประหนึ่งก้อนหินที่ถูกแขวนไว้กลางเวหา ยิ่งดิ่งลงก็ยิ่งหนักอึ้ง

ยังคงไร้ร่องรอยของอิ่งเอ๋อร์ สายลมในหุบเขาลึกแฝงความเย็นเยียบเป็นระลอก แม้แต่เสียงนกร้องยังเผยความประหลาดพิกลออกมา

“เจียงสือ พวกเราแยกกันตามหาเถิด!” ชิงเหอสะกดข่มความตื่นตระหนกในใจแล้วเอ่ยอย่างสุขุม “ทำเช่นนี้อาจจะเร็วกว่า หากยืดเยื้อต่อไป เกรงว่านางอาจจะเผชิญกับอันตรายเข้า”

เจียงสือคว้าข้อมือของนางไว้แน่น ขมวดคิ้วมุ่น “ไม่ได้ ในภูเขานี้อันตรายเกินไป แยกกันยิ่งเกิดเรื่องได้ง่าย หากพวกเราคนใดคนหนึ่งพบอิ่งเอ๋อร์เข้า ก็ยังต้องไปตามหาอีกคนหนึ่งอยู่ดี”