ตอนที่ 118 ชอบให้อวบหน่อยหรือผอมหน่อย

“จะฟื้นขึ้นมาแน่ เพียงแต่พิษนี้ทำร้ายร่างกายยิ่งนัก เพิ่งฟื้นขึ้นมาสองวันนี้ เกรงว่าพวกเราคงไม่เหมาะจะเร่งเดินทาง” ชิงเหอกล่าว

หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว หัวคิ้วขมวดมุ่น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถอนหายใจยาวอย่างหนักหน่วง “ฟื้นขึ้นมาได้ก็ดีแล้ว ก็แค่เสียเวลาเดินทางไปสองวัน”

เขาเงยหน้ากวาดสายตามองชาวบ้านที่นอนระเกะระกะอยู่บนยอดหญ้าแห้งอีกครา พอคิดถึงธัญพืชที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของทุกคน น้ำเสียงก็แฝงความร้อนรนใจที่ยากจะปกปิด “ทุกคนเดิมทีก็ไม่มีธัญพืชเหลือเท่าใดแล้ว หากยังชักช้าต่อไปอีก เช่นนั้นต่อไปพวกเราจะทำเช่นไร”

ในใจของเขาในยามนี้ ได้ถือเอาเจียงสือและชิงเหอเป็นเสาหลักไปแล้ว ครั้งนี้หากมิใช่เจียงสือคอยห้ามปรามไว้ เกรงว่าตัวเขาเองก็คงจะนอนทอดร่างอยู่บนพื้นเฉกเช่นชาวบ้านเหล่านี้