ตอนที่ 114 พบของล้ำค่า

พ่อบ้านค้อมเอว เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “คุณชาย เช่นนั้นซ่งอวี้เหยาพวกเราจะพาตัวนางไปด้วยหรือไม่ขอรับ”

ลู่เจ้ามิแม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น มุมปากยกยิ้มเย็นชาไร้น้ำใจ แววตาไร้ซึ่งไออุ่นแม้เพียงเศษเสี้ยว “นางรึ สตรีหยาบช้าต่ำต้อยมิคู่ควรขึ้นหน้าขึ้นตาผู้หนึ่ง ได้ติดตามคุณชายผู้นี้อยู่หลายวัน ก็นับเป็นวาสนาที่นางสั่งสมมาหลายชาติภพแล้ว”

เขาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงมิได้ปิดบังความดุร้ายอำมหิต “น้องชายและพ่อแม่ไร้ประโยชน์ของนาง เกรงว่าคงมิฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว เห็นแก่นางปรนนิบัติคุณชายผู้นี้มาหลายวัน จงละเว้นชีวิตนางไว้ เช้าตรู่พวกเราก็ออกเดินทาง ให้คนไปไล่นางไปเสียก็สิ้นเรื่อง”

“ขอรับ คุณชาย!” พ่อบ้านขานรับ ทว่ายังคงอดเอ่ยมิได้