ตอนที่ 91 จิตใจอันชั่วช้าของหลิ่วเซิง

“คุณหนูมิต้องเกรงใจเช่นนี้ พวกเรามาพบกันที่นี่นับเป็นวาสนา อาหารเหล่านี้เดิมทีก็ส่งมาให้ทุกท่านได้กิน สหายท่านนี้ในเมื่อไม่รังเกียจ เช่นนั้นก็มอบให้เขากินเถิด”

ซ่งอวี้หลงไม่สนสิ่งใดทั้งนั้น ยื่นมือไปฉกไก่ย่างในกล่องอาหารมาอย่างรวดเร็ว ยื่นไปจ่อที่ปลายจมูกแล้วสูดดมอย่างแรง หรี่ตายิ้มกริ่มด้วยสีหน้าอิ่มเอมเปรมปรีดิ์ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ “ขอบพระคุณคุณชาย เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว” นิ้วมืออันสกปรกมอมแมมปาดเฉียดผ่านกล่องอาหาร

ซ่งอวี้เหยากวาดสายตามองซ่งอวี้หลงด้วยความรังเกียจอยู่บ้าง นางสะกดกลั้นความชิงชังในใจ ยกมือขึ้นจัดปอยผมหน้าผากให้เข้าที่ สายตาทอดมองไปยังลู่เจ้าด้วยท่าทีเอียงอาย ท่าทางเหนียมอายขวยเขินเช่นนั้น ดูไปแล้วคล้ายจะมีความอ่อนหวานนุ่มนวลของกุลสตรีตระกูลใหญ่อยู่สองสามส่วนจริง ๆ