ตอนที่ 90 ลู่เจ้าจับจ้องชิงเหอ

รอจนคนรับใช้ประจำเรือนเดินไปไกลแล้ว พ่อบ้านถึงได้ก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว โค้งกายลงแล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา

“คุณชาย ท่านแน่ใจหรือว่าจะค้างแรมที่นี่ในคืนนี้ ไปข้างหน้าอีกยี่สิบลี้มีสถานีพักม้าอยู่แห่งหนึ่ง หากรถม้าของพวกเราเร็วขึ้นอีกหน่อย ยังคงไปถึงได้ก่อนเข้านอน สบายกว่าอยู่ในโรงเตี๊ยมร้างแห่งนี้มากนักขอรับ”

วาจายังมิทันกล่าวจบ ก็ถูกชายหนุ่มขัดจังหวะด้วยความรำคาญ ขุนเขาคิ้วของเขาขมวดแน่น ก้นบึ้งแววตาเปี่ยมล้นด้วยปราณชั่วร้าย

“ลุงจง เจ้ากลายเป็นคนไม่มีความเหมาะสมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด คำพูดของข้าเจ้าก็กล้าโต้แย้งแล้วรึ เร่งรีบปานนั้นไปทำไมอะไรกัน”

ในใจของพ่อบ้านพลันบีบเกร็ง รีบก้มหน้าลงมิกล้าเอ่ยวาจามากความ มีเพียงฮูหยินเฒ่าที่กำชับแล้วกำชับเล่า ให้คอยดูแลคุณชาย อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายข้างนอก