ตอนที่ 89 ชายแปลกหน้า

“พี่สะใภ้ไม่ต้องเกรงใจ นี่เดิมทีก็เป็นใบที่เกินมา มีคนมอบให้ข้ามาอีกที”

นับตั้งแต่วันที่ชิงเหอช่วยเสี่ยวเป่าไว้ ยามขบวนหยุดพักแต่ละครา พี่สะใภ้ชุนเซิงก็มักจะเก็บฟืนมาเพิ่มแล้วอุ้มมาส่งให้พวกเขาเสมอ ไปมาหาสู่กันเข้า ชิงเหอกับนางจึงเริ่มสนิทสนมกัน

ชิงเหอก็รู้ว่าพี่สะใภ้ชุนเซิงเป็นคนรักศักดิ์ศรี ไม่ยอมติดค้างน้ำใจผู้ใดโดยไร้เหตุผล ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจซึ่งกันและกัน จึงไม่ปฏิเสธอีก

ตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ขบวนผู้ลี้ภัยภัยแล้งจำนวน 216 คนแห่งหมู่บ้านดอกแอปริคอตยังคงก้าวเท้าไม่หยุด มุ่งหน้าลงใต้ไปตามถนนหลวง ชิงเหอนั่งอยู่บนคานรถม้า มองเห็นผืนดินแตกระแหงไปทั่วทุกหนแห่ง แม้แต่วัชพืชริมทางก็เหี่ยวเฉา แผ่กลิ่นอายสีเหลืองแห้งกรอบอันชวนสิ้นหวัง