ตอนที่ 87 คิดบัญชีกับหลิ่วซื่อไห่

ชิงเหอดึงมือของเจียงสือไว้ สายตากวาดมองเขาขึ้นลง ความอิจฉาในแววตาแทบจะเอ่อล้นออกมา “นึกไม่ถึงเลยว่าวรยุทธ์ของเจ้าจะร้ายกาจถึงเพียงนี้!” นางเองก็อยากจะมีวรยุทธ์ไว้ปกป้องตนเองในยุคแห่งความโกลาหลนี้บ้างเช่นกัน

เจียงสือคล้ายจะมองทะลุความคิดของนาง เขาใช้นิ้วสะกิดฝ่ามือนางเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตามใจว่า “เจ้ามิต้องเรียนวรยุทธ์หรอก เจ้ามีข้าก็พอแล้ว!”

ชิงเหอได้ยินวาจาที่โพล่งออกมาอย่างกะทันหันนี้ก็ชะงักไป ถลึงตาค้อนใส่เขาด้วยความเคืองปนเอ็นดู บุรุษผู้นี้เมื่อก่อนมิใช่คนพูดน้อยหรอกหรือ ไฉนคำพูดหวานเลี่ยนเช่นนี้ถึงหลุดออกจากปากได้หน้าตาเฉย ทว่ารสหวานละมุนในก้นบึ้งหัวใจ กลับประหนึ่งซุกซ่อนพุทราเชื่อมเอาไว้เม็ดหนึ่ง มิว่าจะกดข่มอย่างไรก็กดข่มไว้ไม่อยู่