ตอนที่ 63 ชิงเหอ ช่วยคน

ตั้งแต่บุตรชายนามชุนเซิงด่วนจากไปอย่างกะทันหัน เส้นผมของสองผู้เฒ่าก็ขาวโพลนไปเกินครึ่ง ยามนี้หลานสาวตัวน้อยเพียงคนเดียวพลันมาเกิดเรื่องอีก แววตาอันสิ้นหวังคู่นั้น ทำเอาชาวบ้านโดยรอบเห็นแล้วพากันสะเทือนใจจนจมูกแสบโล่ง

ขบวนผู้ลี้ภัยหนีภัยแล้งหยุดพักอยู่บนเนินเขาอันแห้งแล้ง หญิงชราซุนเหล่านั่งยอง ๆ อยู่ด้านข้างด้วยน้ำตานองหน้า สองมือหยาบกร้านเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นลูบคลำมือน้อย ๆ อันเย็นเฉียบของเด็ก ดวงตาฝ้าฟางเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริก ละเมอพร่ำบ่นซ้ำ ๆ ว่า “เป่าเอ๋อร์เอ๋ย เจ้าอย่าทำให้ย่าตกใจกลัวเลยนะ...”

เด็กน้อยใบหน้าซีดเผือด ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน สองตาปิดสนิท คิ้วขมวดมุ่น ราวกับกำลังแบกรับความเจ็บปวดอันมิอาจพรรณนาได้