ตอนที่ 49 ค้างคืนที่หมู่บ้านร้าง

ดวงตะวันแผดเผาดินสีเหลือง ฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งบดบังจนผู้คนลืมตาไม่ขึ้น ต่างพากันก้าวเท้าเคลื่อนไปข้างหน้าบนเส้นทางที่แห้งผากแตกระแหง

ทุกคนเพื่อที่จะประหยัดน้ำไว้บ้าง แต่ละวันจึงกล้าดื่มน้ำเพียงชามเดียวในยามกินข้าว เพื่อดับความกระหายในลำคอที่แห้งผากแทบจะเป็นควัน

พวกผู้ใหญ่ยังพอขบกรามอดทน ฝืนลากฝีเท้าอันหนักอึ้งเดินรุดไปข้างหน้า

ทว่าเด็ก ๆ กลับทนไม่ไหว

ร้องไห้งอแงขึ้นมาเป็นพัก ๆ เสียงร้องไห้นั้นทั้งแห้งทั้งแหบแห้ง ผู้ใหญ่หมดสิ้นความอดทนจริง ๆ จึงกระชากตัวมาตีก้นสั่งสอนยกหนึ่ง เสียงร้องไห้ถึงจะสงบลงได้ชั่วคราว ทว่าเสียงสะอื้นไห้ที่กล้ำกลืนฝืนทนนั้น กลับยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดแน่นในอก

สุ้มเสียงเหล่านี้ลอยเข้าสู่หูของเจียงสือ เขาขมวดคิ้วแน่น สีหน้าก็ยิ่งทวีความเคร่งขรึม