ตอนที่ 48 ความคิดชั่วร้ายของหลิ่วเซิง

ในช่วงเวลาที่กินข้าวเช้า หัวหน้าหมู่บ้านหาตำแหน่งที่ค่อนข้างสูง ตะโกนก้องสุดเสียง “วันนี้ทุกคนขยับแข้งขยับขาให้คล่องแคล่วหน่อย เที่ยงนี้พวกเราก็จะออกจากเมืองอันเหอแล้ว ก็นับว่าได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางหนีภัยแล้งอย่างแท้จริงเสียที

บนเส้นทางนี้ ไม่ว่าพวกเจ้าคนใด หากพบเจอผู้คนอื่นที่หนีภัยแล้ง ล้วนต้องพยายามหลบเลี่ยงให้ดี ดูแลรักษาธัญพืชของตนเองให้รอบคอบ”

พอหัวหน้าหมู่บ้านตะโกนจบ น้ำเสียงแหบแห้งก็ถูกลมร้อนพัดม้วนจนสลายไป ชาวบ้านต่างคอตกเก็บข้าวของ ไม่มีผู้ใดส่งเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงกุกกักของการยกของขึ้นรถลากพื้นกระดาน บนรถลากพื้นกระดานคันนั้นบรรทุกธัญพืชที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของทั้งครอบครัว และเป็นดั่งสายโลหิตช่วยชีวิตบนเส้นทางหนีภัยแล้ง