ตอนที่ 41 เรื่องในอดีตของศิษย์พี่

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกที่ไม่อาจสลาย

มารดาเจียงนั่งอยู่ตรงธรณีประตู ใบหน้ายับย่น หางตาและหัวคิ้วแฝงไปด้วยความกลัดกลุ้มที่ไม่อาจคลาย ทั้งวันไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย

ในลานเรือนเงียบสงัดจนน่ากลัว ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว ทุกคนในครอบครัวต่างก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของสำหรับหนีภัยแล้งอย่างเงียบงัน

พวกเขาไม่รู้ว่าหนทางนี้จะต้องเดินไปอีกนานเท่าใด ยิ่งไม่รู้ว่าเบื้องหน้าจะยังมีทางรอดหรือไม่ ในก้นบึ้งหัวใจเหลือเพียงความกระวนกระวายไร้ขอบเขต ที่ฉุดรั้งผู้คนลงสู่ห้วงอเวจีประหนึ่งเกลียวคลื่น