ตอนที่ 40 ผู้ชายคนนี้ดียิ่งนัก รู้จักทะนุถนอมคน

ยามที่เจียงสือลุกขึ้นยืน ท่อนแขนพลันพาให้เกิดสายลมพัดผ่านแผ่วเบา เขารับตะกร้ามาจากมือของนาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เดินมาตลอดทางคงร้อนแย่แล้วกระมัง เจ้าก็นั่งพักผ่อนรับลมเย็นอยู่ใต้ต้นไม้นี้เถิด กินข้าวกับท่านพ่อท่านแม่ก่อน ข้าจะไปส่งข้าวให้ท่านพ่อท่านแม่เอง”

ในใจของชิงเหอราวกับมีลูกกวาดน้ำผึ้งซุกซ่อนอยู่ หวานล้ำไปทั้งดวงใจ นางเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เจียงสือ คิ้วและดวงตาโค้งลงดั่งจันทร์เสี้ยวสองเสี้ยว “เช่นนั้นก็ดี เจ้าจงรีบกลับมากินข้าวนะ”

ชายผู้นี้ช่างดีเหลือเกิน รู้จักรักใคร่เอาใจใส่นัก

เมื่อก่อนนางเคยได้ยินมาจากบล็อกเกอร์คนไหนสักคนว่า หากบุรุษต้องการจะทำงานแทนเจ้า เจ้าก็ต้องตอบรับอย่างแน่นอน ชีวิตของคนสองคนถึงจะมีรสชาติชีวา