ตอนที่ 39 ส่งข้าว

สายตาของเจียงสือจับจ้องอยู่ที่ท่อนแขนขาวผ่องของชิงเหอ ผิวนวลเนียนนั้นละเอียดอ่อนราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ ความยากลำบากบนเส้นทางหนีภัยแล้ง นางจะทนรับได้อย่างไร น้ำเสียงของเขาจึงเต็มไปด้วยความทะนุถนอมเอ็นดู “

“ข้าเคยบอกแล้ว ว่าแต่งงานกับเจ้าแล้ว ก็จะไม่ยอมให้เจ้าต้องทนลำบากตามข้า ร่างกายเจ้าบอบบาง เส้นทางหนีภัยแล้งไกลตั้งพันลี้ หากไม่มีรถม้าสักคันจะได้อย่างไร บัดนี้มีรถม้าคันนี้แล้ว ในใจข้าค่อยสงบลงบ้าง”

ขณะพูด มือใหญ่หยาบกร้านของเขาก็อดไม่ได้ที่จะบีบแขนของนางเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มเย็นเยียบ ลูกกระเดือกจึงขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว ความปวดใจรักใคร่ในอกยิ่งทวีขึ้น นี่คือภรรยาที่เขาทะนุถนอมไว้บนยอดดวงใจ จะตัดใจให้นางต้องลำบากแม้เพียงเสี้ยวได้อย่างไร