ตอนที่ 14 ชายเถื่อนเจียงสือช่างละเอียดอ่อน

แสงแดดแผดเผาราวกับจะย่างผู้คนจนน้ำมันเยิ้ม ชิงเหอยืดเอวขึ้น ความปวดเมื่อยที่บั้นเอวลามขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลัง นางรู้สึกหน้ามืดตาลายอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแดดเผาหรือเพราะหิวข้าวกันแน่

คนทั้งบ้านช่วยกันลากน้ำมาตลอดทั้งช่วงเช้า รถลากพื้นกระดานส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบนถนนดินที่เป็นหลุมเป็นบ่อ

ในยุคปัจจุบัน แม้นางจะเคยกลัดกลุ้มกับค่าครองชีพในแต่ละเดือนและค่าเล่าเรียนในแต่ละปี ทว่าก็ไม่เคยต้องมาทำงานที่เปลืองแรงที่สุดและกินข้าวต้มใสแจ๋วไร้น้ำเนื้อเช่นนี้มาก่อน

ดวงตาเหลือบมองธัญพืชและของกินสารพัดที่กองพะเนินอยู่ในมิติ แต่กลับหาจังหวะหยิบมันออกมาไม่ได้