ตอนที่ 15 ข้าอยากแต่งกับเจ้า อยากมาก!

“เมืองอันเหอเดิมทีภัยแล้งก็รุนแรงอยู่แล้ว ผู้ลี้ภัยที่หนีภัยแล้งกลุ่มใหญ่ต่างพากันผ่านเมืองอันเหอ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองหยาง ล่องใต้ไปตลอดทาง”

คิ้วของเจียงสือขมวดมุ่นอยู่ตลอด น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความกังวล

“รุนแรงถึงเพียงนี้แล้วหรือ”

อีกไม่ถึงครึ่งเดือน พืชผลในไร่นาก็ควรต้องเก็บเกี่ยวแล้ว

นั่นคือธัญพืชที่คนในบ้านช่วยกันรดน้ำทีละถัง ๆ จนเติบโต เป็นความหวังทั้งปีของคนในครอบครัว หากยามนี้ให้ท่านพ่อท่านแม่ละทิ้งธัญพืชเหล่านี้ พวกเขาต้องตัดใจไม่ลงเป็นแน่ ซ่งชิงเหอรู้สึกร้อนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

เรื่องที่นางกังวลเหล่านี้ เจียงสือย่อมคาดคิดไว้เช่นกัน

มือที่วางอยู่ข้างกายของเขาค่อย ๆ กำแน่นเป็นหมัดจนข้อนิ้วขาวซีด ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงใคร่ครวญแล้วเอ่ยปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดขาด