ตอนที่ 8 ผู้ชายจะหาเงินค่าสินสอดให้นาง

ชิงเหอยกคิ้วขึ้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ งดงามราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า แต่น้ำเสียงกลับแฝงความเหยียดหยามไว้อย่างไม่ปิดบัง

“เช่นนั้นหรือ เช่นนั้นข้าก็ขอบใจเจ้าจริง ๆ เจ้าอย่าได้มาสนใจข้าเป็นอันขาด เจ้าไข่เน่า เจ้าไก่ต้มจืด!”

นางแย่งใบเทียบวันเดือนปีเกิดของตนมาจากมือของหลิ่วเซิง คลี่ออกดูเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหา จึงพับเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อไม่ต้องแต่งงานกับหลิ่วเซิงชายสารเลวอีกต่อไป นางก็รู้สึกว่าแม้แต่อากาศบนท้องถนนยังหอมสดชื่น

“พี่ใหญ่ พวกเรากลับบ้านกันเถิด!”

สองพี่น้องยืดหลังตรง ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของฝูงชนที่มุงดู ทั้งสองก้าวเดินออกจากตระกูลหลิ่วไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง