ตอนที่ 7 แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไร้รอยร้าว

ชิงเหอมิได้ร้อนรน นางจัดปอยผมข้างขมับที่ถูกสายลมพัดจนยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างไม่ช้าไม่เร็ว เดิมทีนางก็มีผิวพรรณขาวผ่องอยู่แล้ว ยามยืนอยู่เคียงข้างพี่ใหญ่ซ่งเฟิงซึ่งเป็นชายฉกรรจ์ชาวไร่ชาวนาผิวคล้ำเข้มเช่นนี้ ยิ่งขับเน้นให้นางดูขาวกระจ่างตายิ่งขึ้น น้ำเสียงของนางเอ่ยอย่างเนิบนาบ:

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปฟ้องที่ว่าการเถิด ข้าหาได้กลัวอะไรกันไม่”

นางช้อนสายตาขึ้นมองซุนจวี๋ฮวา เอ่ยเน้นทีละคำไปยังจุดที่ซุนจวี๋ฮวาหวาดกลัวที่สุด:

“บุตรชายของเจ้าทั้งที่มีพันธะหมั้นหมายอยู่แล้ว ยังลอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสตรีอื่น สตรีผู้นั้นยังเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของข้า เรื่องนี้ผู้คนที่ไปตักน้ำริมแม่น้ำ นับดูทีละคนได้เลยว่าล้วนเห็นกันหมด หากเจ้าไม่อยากให้บุตรชายของเจ้าเข้าสอบการสอบขุนนาง ทำลายอนาคตของเขา เช่นนั้นก็เชิญไปฟ้องร้องได้ตามสบาย”